Galeria Miody

About

Co się tyczy osiadania rojów w ulach wyżej ustawionych to pogląd ten potwierdza chociażby, że i w innych okolicach nawet tam, gdzie wszystkie ule stoją wprost na toczku, stosowane jest ustawianie na drzewach wabików, do których zalatują roje, a oczywiście przy gospodarce, gdzie osadzanie rojów w ulu przez pszczelarza należy do wyjątków i gdzie w większości przypadków czeka on wyłącznie na to, żeby jakiś własny czy cudzy rój w ulu jego osiadł, sprawa chętniejszego czy mniej chętnego zadomowienia się roju jest jedną z rzeczy najważniejszych. Przejście więc do stojaków względnie leżaków oznacza już nie tylko inne ustawienie uli, ułatwiające czynności pasieczne, ale nawet i postęp w samym sposobie gospodarki, gdyż teraz pszczelarz dbać już musi o roje, którym nie może pozwolić uciekać, ale musi je łapać i osadzać w nowo przygotowanych ulach. Przejście od stojaka do leżaka jest obecnie w Polsce dopiero w swej fazie początkowej, to też jest to zjawisko, które zaobserwować tam można niekiedy po prostu in flagranti. Opisany leżak poleski jest, jak to już wspomniałem, właśnie tego przykładem. Inaczej przedstawiało się przejście od barci do ula kłodowego na.obszarze naszych ziem centralnych i zachodnich. Przejście to odbyło się tam, według wszelkiego prawdopodobieństwa, wprost z drzewa na ziemię tj. najczęściej w ten sposób, że drzewo bartne bywało odrąbywane powyżej i poniżej dzieni. i ustawiane na toczku. Do dziś dnia jeszcze niejednokrotnie takie ścięte barcie ustawione w pasiekach można spotkać. Oczywiście odróżnić ich od kłód w wielu wypadkach nie sposób i najczęściej o tym, że mamy do czynienia ze ściętą barcią, a nie kłodą, dowiedzieć się możemy jedynie od właściciela pasieki, któremu wiadomość tę przekazała tradycja rodzinna. Przejście od stojaków do leżaków odbyło się na terenie ziem środkowych i zachodnich w wielu przypadkach już przed laty co najmniej 150 a może zresztą nawet i dawniej. W połowie ubiegłego wieku zaczęto też przerabiać zarówno stojaki jak i leżaki na ule ramowe, przy czym zaznaczyć należy, że przeróbki na ule z obsługą boczną względnie tylną są starsze na ogół od przeróbek na ule z obsługą górną.

kwiaty   [4 zdjęcia] Do delikatniejszych produktów należy pyłek kwiatowy, który łatwo się psuje przy nieumiejętnym postępowaniu. Ponieważ jego odbiór zajmuje dużo czasu, wielu pszczelarzy z niego rezygnuje. Jak można odbierać pyłek czysto i bez większego trudu. Miód miał znaczenie także w chrześcijaństwie. Jezus spożył plaster miodu na oczach swoich uczniów, żeby przekonać ich o tym, że zmartwychwstał. Aż do VI w. chrzczeni ludzie dostawali miód i mleko; zwyczaj ten miejscami zachował się do dziś.

miod   [4 zdjęcia] Ludzie pierwotni mieli w zdobywaniu miodu dwa poważne problemy: jednym były niedźwiedzie, z których obecnością musieli się liczyć podczas miodobrania, drugim zaś same pszczoły. Złocista słodycz była jednak tak pożądana, że zbieracze miodu godzili się z bolesnymi użądleniami. Broń w tamtych czasach była jeszcze bardzo prymitywna, polowanie nie zawsze kończyło się zdobyciem mięsa, dlatego ludzie oprócz pyłku kwiatowego jedli zapewne także czerw, a więc całą zawartość plastrów, stanowiącą wysokowartościowy pokarm białkowy.

pszczoly   [5 zdjęcia] Charakterystyczne jest, że ta forma ula, nawet niezależnie od narodowości jej twórcy, pochodzenia niewątpliwie polskiego szybko rozprzestrzeniła się w Niemczech i dotychczas stanowi tam formę pod względem ilościowym panującą, podczas gdy u nas na przestrzeni ogromnej połaci kraju już od lat kilkudziesięciu używane są powszechnie ule z obsługą górną, bardziej nowoczesne. Jedną z nowocześniejszych metod usuwania pszczół z plastrów jest stosowanie akumulatorowego urządzenia do zmiatania. Ma ono stożkowaty kształt i jest wyposażone w dwie miękkie szczotki. Przeciągamy nimi po plastrze miodu, zmiatając jednocześnie pszczoły do pojemnika. Następnie od razu wpuszczamy je z powrotem do ula lub używamy do tworzenia rojów sztucznych i w ten racjonalny sposób uzyskujemy od razu młode roje na nadchodzący rok.

wosk   [3 zdjęcia] Charakterystyczne jest, że ta forma ula, nawet niezależnie od narodowości jej twórcy, pochodzenia niewątpliwie polskiego szybko rozprzestrzeniła się w Niemczech i dotychczas stanowi tam formę pod względem ilościowym panującą, podczas gdy u nas na przestrzeni ogromnej połaci kraju już od lat kilkudziesięciu używane są powszechnie ule z obsługą górną, bardziej nowoczesne.

galeria wygenerowana przez SPGM

Losowe zdjęcia